Marjan Wester

Marjan Wester schildert landschappen.

Deze landschappen zijn samengestelde, nieuw opgebouwde landschaps-ruimten.

Zij ontstaan uit(vooraf)vastgestelde onderdelen die in het werk een nieuwe functie en lading krijgen.

In dit geassembleerde landschap zijn verlaten constructies te zien; los van hun oorspronkelijke betekenis en/of omgeving.

De landschappen krijgen een bepaalde gelatenheid, er ontstaan beelden die ongemakkelijk aandoen.

Verstilling en onrust in een wereld die enkel naar zichzelf verwijst.

In het werk van Marjan Wester zijn vaak bunkers, uitkijkposten of torens te herkennen; in deze constructies zit een dubbelzinnigheid van kijken en beperking van kijken, begrenzing, zien en bekeken worden.

Deze constructies verworden steeds meer tot obstructies; elementen waar niet langer aan voorbij kan worden gegaan, er is niet meer de mogelijkheid te ontsnappen aan de beelden die zich bijna ongevraagd aan je opdringen.

¬†Verstilling is niet langer subject, maar de confrontatie met de obstakels die opgeworpen worden in dit door de kunstenaar bepaalde landschap‚ÄĚ.

Share